| από αριστερά: Μαριάννα Παυλάκου, Γιάννης Αδαμόπουλος, Χριστίνα Φλώρου, Λεόντιος Πετμεζάς |
Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΣΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΘΗΝΩΝ
Τρίτη 21 Αυγούστου 2012
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ART-KOLONAKI
ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ/ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΦΛΩΡΟΥ
«ΠΑΡ-ΕΝΘΕΣΕΙΣ ΖΩΗΣ»
Πρόκειται ουσιαστικά για τη πρώτη έκθεση,το πρώτο δρώμενο τέχνης και πολιτισμού που θα παρουσιάσει ο χώρος τέχνης ''Art Kolonaki'' και ο Γιώργος Γουρλάς εγκαινιάζοντας τη νέα φθινοπωρινή-χειμερινή εικαστική περίοδο 2012-2013.
Στα πλαίσια της έκθεσης ''Παρ-ενθέσεις Ζωής'' εκτός από τη παρουσίαση των πινάκων η Χριστίνα Φλώρου θα αποδώσει θεατρικά, ποιήματα του Λεόντιου Πετμεζά απο πρόσφατες ποιητικές συλογές που έχει εκδόσει.
Ο επιμελητής και διοργανωτής της έκθεσης Γιώργος Γουρλάς αναφέρει για την εικαστική εργασία των δύο δημιουργών:
''Oι δύο καλλιτέχνες μεταφέρουν στο κοινό εικαστικά διδάγματα από μια εικόνα συνοχής και συνύπαρξης που ως πολιτική πράξη εμφορείται άμεσα από φωτεινές και ζωτικές ενσωματώσεις που δίνουν προτεραιότητα στη χρωστική ουσία. Στις συνθέσεις τους καθοριστικό στοιχείο είναι η επισήμανση της μεταμοντέρνας και νεωτεριστικής άποψης που συνειδητά στοχεύει σε ανώτερες κατακτήσεις που στηρίζονται στη λογική πνευματικότητα.
Η συνολική δημιουργία τους στην ενότητα ''Παρ-ενθέσεις Ζωής'' μπορεί εύλογα να ειδωθεί σαν εγκατάσταση με ζωγραφικές παρεμβάσεις που σχολιάζονται και επεκτείνονται , που συγκινούν και πείθουν καθώς πηγάζουν από γνήσιες καταστάσεις που διαποτίζουν την αναγκαιότητα της αλλαγής στη τέχνη σε καιρούς χαλεπούς.Toλμούν την ανατροπή και την ανυπακοή.
Η παρουσία των δύο καταξιωμένων δημιουργών στο χώρο Art Kolonaki είναι μία εικαστική αφήγηση,ενα ταξίδι με έντονα στοιχεία ονειρικής διάστασης με συνέχιση στη διάθεση αναζήτησης κάθε ευαίσθητης ισορροπίας .
Σε ευρύτερο πεδίο φέρνουν κοντά στην ψυχοσύνθεση του κοινού ιδεογραφικές γραμμικές τάσεις και ροπές . Μέσα από τις πολλαπλές τοποθετήσεις αναπαράγουν ένα εκρηκτικό υλικό με τεχνοτροπικά δεδομένα προπτικής και προόδου .Οι συλλήψεις τους ενυπάρχουν σε ένα περιβάλλον ανάτασης που πολυδιάστατα προσφέρεται για πολλαπλές προσεγγίσεις.''
O Λεόντιος Πετμεζάς και η Χριστίνα Φλώρου είναι ιδιαίτερα γνωστοί στο πολιτιστικό χώρο καθώς ασχολούνται με διάφορες μορφές τέχνης και η παρουσία τους εχει επισημανθεί από κριτικούς και αλλους πνευματικούς ανθρώπους.
Το θεατρικό εργο ''Περιμένοντας τον....Πίντερ'' του Λεόντιου Πετμεζά βασίζεται στο βιβλίο της Χριστίνας Φλώρου ''Κροκοδείλια δάκρυα''.
Γκαλερί ART-KOLONAKI, Λυκαβηττού 20
Εγκαίνια: 3 Σεπτεμβρίου 2012, 8.30 μμ
Διάρκεια έκθεσης: έως 9 Σεπτεμβρίου 2012
Κυριακή 3 Ιουνίου 2012
Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ-ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012
Oι Eκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ και ο Δρ Νικόλαος Λάος
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου:
Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ― Νικόλαος Λάος
στην αίθουσα του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου,
Πλατεία Κολωνακίου 2, 4ος όροφος, Κολωνάκι, Αθήνα
Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012, ώρα 7:30μμ
Ομιλητές:
- κ. Λεωνίδας Ι. Δημητρούλιας, Οικονομολόγος, Σύμβουλος Επιχειρήσεων
- κ. Ηλίας Δ. Καλλιώρας, Δρ Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας, πρ. Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων
- κ. Σπύρος Σακελλαρόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
- κ. Δημήτρης Στρατούλης, Δρ Εργασιακών Σχέσεων, Βουλευτής Β' Αθηνών
- κ. Νικόλαος Λάος, Οικονομλόγος – Δρ Φιλοσοφίας, Πρόεδρος της
Kairological Society-Reality Restructuring Resources Ltd, & RIEAS International Advisory Board Member
Συντονίζει: κα. Χριστίνα Χ. Φλώρου, Δικηγόρος Αθηνών
Ελληνογαλλικός Σύνδεσμος, Πλατεία Κολωνακίου 2, 4ος όροφος, Κολωνάκι, Αθήνα
http://www.diavlosbooks.gr/book.asp?cid=402
Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011
Κριτική του Λεόντιου Πετμεζά για την ποιητική συλλογή της Χριστίνας Φλώρου "Κροκοδείλια Δάκρυα", εκδόσεις Λεξίτυπον, Αθήνα 2011
Η ποιητική αδεία της Χριστίνας Φλώρου ανατρέπει το κρατούν ιδεολόγημα της υπάρχουσας αδροσιάς. Στα εκπονήματα που παραθέτει και καταθέτει με ψυχικό σθένος στο παρόν βιβλίο η εμπνευσμένη ποιήτρια κυριαρχεί πολυδιάστατα και πολυσήμαντα το μεγαλείο της εντεινόμενης μεθεξης και της διύλισης του πάθους. Η όσμωση των λεκτικών αναφορών της συνδράμει ανεπιφύλακτα και καίρια σε μια κοσμογονία αλλαγών και ενταξιακής περιπέτειας που αξίζει να γευτεί κάθε αναγνώστης. Θεματολογικά το συναίσθημα στα γραφόμενα ως επήρεια μιας απόλυτα σοβαρής πολιτικής πράξης εντείνει συνοπτικά τη προσοχή μέσα από το μυστήριο στο αντικείμενο της επιλογής .Οι λέξεις τοποθετημένες σε διάστασησυγκρότησης σε ελεύθερο στίχο συνδέονται ευπρόσδεκτα με τις εκδοχές της σύνθεσης και καλύπτουν τους ισχυρισμούς της θέασης που πέρα από την ατομική οπτική ανελίσσεται σταδιακά και βαθμιαία σε συλλογικό επίπεδο διαπραγμάτευσης και διευθέτησης. Η αισθαντική διάκριση που επιτελείτε χρονικά στο πλαίσιο της έκφρασης αντιπαραθέτοντας κάθε διαφοροποίηση εξελίσσεται επιφορτισμένα σε ανάταση . Αναδεικνύει το προσχέδιο της αναδρομικής συμβατικότητας της σημερινής ζωής και συνιστά αποκλειστικά τη καθολική ένταξη σε σημάνσεις που εμφορούνται αμετάκλητα από την συνείδηση και παράλληλα τη πλήρη αντίρρηση . Η Χριστίνα Φλώρου αξιώνει με ανατρεπτικό τρόπο την αισθητικοποίηση της ευθύνης απέναντι στην έρευνα ανοίγοντας τους ορίζοντες της με αμετάκλητους προκαθορισμούς που νοούνται σαν διαύγεια άποψης και θέσης. Η ιδιαιτερότητα της στη ποιητική απόδοση αγγίζει ενορχηστρωμένα μια ιδιάζουσα και ιδιότυπη ανασύνδεση που συνδράμει στην ιδεογραμμική επανασύνδεση των θεματικών προθέσεων. Συσσωρεύει τη σύλληψη της επαληθεύσης και εκθέτει με έμφυτη εμμονή οτι συμπλέκεται χωρίς επαναλήψεις με την αξιολόγηση των συνειρμών.Στο ενδιαφέρον ποιητικό κείμενο της διατυπώνεται εξαίρετα μια μνημονική διεργασία ,μια ανθρωπολογική και συναισθηματική ενδοσκόπηση με αναφορά στα εσώτερα εννοιακά τοπία που δίνει οντότητα σε διαπιστώσεις και διατυπώσεις που κινούν ιδανικές καταστάσεις. Οι αμφίδρομες ψυχολογικές και κοινωνιολογικές αποτιμήσεις που πραγματοποιεί μέσα από ένα λόγο μετουσιωμένο ,αφαιρετικό και αποστασιοποιημένο συντονίζουν μια νεωτεριστική, μεταμοντέρνα γραφή που ωστόσο ενέχει στοιχεία κλασικού ύφους. Διδάσκει και διδάσκεται. Δεν αφήνεται σε προ χειρότητες .Η ποιητική φλόγα της ξεφεύγει από τα συνηθισμένα πρότυπα. Μεταλλάσσεται έντεχνα, γίνεται ελεγειακή διατηρώντας έναν ακέραιο συμβολισμό. Η διάθεση που παρεπιδημεί στη σκέψη της πολλαπλασιάζεται με συντονισμό. Η σύλληψη της εύλογα και ευφρόσυνα είναι δοξαστικά έκρυθμη και προφητικά έρρυθμη. Εμπεριέχει μια κατάνυξη, μια μεταφυσική και ασυμβίβαστη χροιά διάβασης που συνοδοιπορεί με τη ψυχοστασία της πέννας.
ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΕΧΝΗΣ
Κριτική του Νικόλαου Λάου για την ποιητική συλλογή της Χριστίνας Φλώρου "Κροκοδείλια Δάκρυα", εκδόσεις Λεξίτυπον, Αθήνα 2011
Νικόλαος Λάος, καθηγητής Διπλωματίας/Συγγραφέας
«Ανάγκη
Να δω
Πώς δομούσαν οι Αιώνες των Ανθρώπων
τα Σύμπαντά τους
Να μαζέψω
σχέδια αρχιτεκτονικά
λύσεις σε προβλήματα ευστάθειας
αρμούς και γωνίες και δύσκολες συνδέσεις
Να μαζέψω τα πλέον διαλεχτά υλικά
Να χτίσω και’γώ πια
το δικό μου καταφύγιο»
Στους προαναφερθέντες στίχους της, η Χριστίνα Φλώρου θέτει, με ποιητικό τρόπο, το μείζων και πρωταρχικό ερώτημα της φιλοσοφίας – εκείνο δηλαδή που αφορά στη φύση του πραγματικού. Τι είναι πραγματικότητα και πώς οικοδομείται; Και παίρνει θέση. Με εγρήγορη, κριτική συνείδηση, δεν αμφισβητεί την αντικειμενική υπόσταση του κόσμου –όπως κάνουν οι ιδεαλιστές– αλλά αρνείται να προσαρμοστεί παθητικά στις επιταγές της κοσμικής πραγματικότητας –όπως κάνουν οι ρεαλιστές που στερούνται επαρκούς διανοητικού και ηθικού κεφαλαίου. Δηλώνει ότι υπάρχει μια δυναμική συνέχεια μεταξύ της πραγματικότητας της συνείδησης και της πραγματικότητας του κόσμου, κι έτσι η ανθρώπινη συνείδηση κατευθύνεται δυναμικά προς την πραγματικότητα του κόσμου με σκοπό, τελικώς, να προσαρμόσει την πραγματικότητα του κόσμου στις επιταγές της ανθρώπινης συνείδησης. Συνεχίζοντας επάνω σε αυτό το ζήτημα, η Χριστίνα Φλώρου γράφει σε ένα άλλο ποίημά της που περιλαμβάνεται στο παρουσιαζόμενο βιβλίο της:
«Πώς δομείται, άραγε,
το σύστημα της ζωής;
Με άξονα την ανάγκη
ή την επιθυμία;
Κονταροχτυπιούνται αυτές οι δύο
και όποια νικήσει κερδίζει
τον τόπο
και τα υλικά
τις πρακτικές και τους Λόγους;
Ένα μυστήριο ακόμα
οι συνθέσεις,
οι σωστές ποσότητες
και οι ισορροπίες»
Εδώ η οντολογία προσδιορίζει την ηθική και πολιτική διάσταση της ποίησης των Κροκοδειλίων Δακρύων. Καμιά πολιτική, οικονομική και γενικώς κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι αδήριτη ανάγκη, αλλά, τουναντίον, κάθε πολιτική, οικονομική και γενικώς κοινωνική πραγματικότητα είναι ένας εξαντικειμενισμός ανθρωπίνων προθέσεων και άρα επιγέννημα της δράσης του ανθρώπου και της επικοινωνίας μεταξύ συνειδήσεων. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να καρπώνεται και να αναδομεί την πραγματικότητα. Γι’ αυτό, άλλωστε, αυτό που κρίνει τον πραγματικό πολιτικό και οικονομικό ηγέτη δεν είναι η ικανότητά του να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα, αλλά η ικανότητά του να τη διαμορφώνει.
Επίσης, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου εντάσσεται δημιουργικά μέσα στην ελληνική πνευματική παράδοση. Το ελληνικό μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης βασίζεται στην έννοια της αυτονομίας, η οποία, για πρώτη φορά εκδηλώθηκε ως πολιτικό σύστημα στην Αρχαιότητα με την Αθηναϊκή Δημοκρατία. Η αυτονομία –ατομική και κοινωνική– σημαίνει ότι η ιστορία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δημιουργίας, και όχι αποτέλεσμα αδήριτων νομοτελειών. Ο όρος ‘αυτονομία’ έχει δύο ρίζες: το ‘αυτό’ (εγώ ο ίδιος) και ‘νόμος’. Οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από αυθαίρετο ιδεαλισμό είτε από αυτάρεσκο μηδενισμό σκέπτονται στον όρο ‘αυτονομία’ μόνο τη ρίζα ‘αυτός’ και ξεχνούν τη ρίζα ‘νόμος’. Όμως ‘αυτόνομος’ είναι αυτός που δίδει στον εαυτό του νόμο. Το αυτόνομο πρόσωπο είναι μεν ‘αυτό’ –δηλαδή έχει επίγνωση της ετερότητάς του και τη βιώνει και την ασκεί– αλλά δίδει στον εαυτό του έναν νόμο βάσει της διαλεκτικής σχέσης μεταξύ αναγκαιότητας και ελευθερίας που θέτει η παρούσα ποιητική συλλογή.
Η αυτονομία λοιπόν στην οποία μας καλεί η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου είναι η αυτονομία της καλλιτεχνικής συνείδησης. Η τέχνη –όταν δεν προδίδει τον εαυτό της– δίδει μορφή στην άμορφη πρώτη ύλη. Η μόρφωση της ύλης σε καλλιτεχνικό αντικείμενο σημαίνει αφενός εξαντικειμενισμό της προθετικότητας της συνείδησης του καλλιτέχνη –και άρα ελευθερία– και συγχρόνως σημαίνει εφοδιασμό της ύλης με μια τάξη, που είναι η μορφή, ως έλλογη οργάνωση του βίου. Με άλλα λόγια, η καλλιτεχνική συνείδηση, απορρίπτοντας τόσο την έκπτωση της ελευθερίας σε ιδεαλιστική αυθαιρεσία και ιδεασμό όσο και την έκπτωση της μορφολογίας σε καταναγκασμό, αποβαίνει η αρχή η οποία συνθέτει την ελευθερία με τη μορφολογία, το παθητικό με το λογικό μέρος της ψυχής, αναδεικνύοντας έναν ολοκληρωμένο homo sapiens, ο οποίος είναι ο παραγωγός και διαθέτης του πεπρωμένου του.
«Ανάγκη
Να δω
Πώς δομούσαν οι Αιώνες των Ανθρώπων
τα Σύμπαντά τους
Να μαζέψω
σχέδια αρχιτεκτονικά
λύσεις σε προβλήματα ευστάθειας
αρμούς και γωνίες και δύσκολες συνδέσεις
Να μαζέψω τα πλέον διαλεχτά υλικά
Να χτίσω και’γώ πια
το δικό μου καταφύγιο»
Στους προαναφερθέντες στίχους της, η Χριστίνα Φλώρου θέτει, με ποιητικό τρόπο, το μείζων και πρωταρχικό ερώτημα της φιλοσοφίας – εκείνο δηλαδή που αφορά στη φύση του πραγματικού. Τι είναι πραγματικότητα και πώς οικοδομείται; Και παίρνει θέση. Με εγρήγορη, κριτική συνείδηση, δεν αμφισβητεί την αντικειμενική υπόσταση του κόσμου –όπως κάνουν οι ιδεαλιστές– αλλά αρνείται να προσαρμοστεί παθητικά στις επιταγές της κοσμικής πραγματικότητας –όπως κάνουν οι ρεαλιστές που στερούνται επαρκούς διανοητικού και ηθικού κεφαλαίου. Δηλώνει ότι υπάρχει μια δυναμική συνέχεια μεταξύ της πραγματικότητας της συνείδησης και της πραγματικότητας του κόσμου, κι έτσι η ανθρώπινη συνείδηση κατευθύνεται δυναμικά προς την πραγματικότητα του κόσμου με σκοπό, τελικώς, να προσαρμόσει την πραγματικότητα του κόσμου στις επιταγές της ανθρώπινης συνείδησης. Συνεχίζοντας επάνω σε αυτό το ζήτημα, η Χριστίνα Φλώρου γράφει σε ένα άλλο ποίημά της που περιλαμβάνεται στο παρουσιαζόμενο βιβλίο της:
«Πώς δομείται, άραγε,
το σύστημα της ζωής;
Με άξονα την ανάγκη
ή την επιθυμία;
Κονταροχτυπιούνται αυτές οι δύο
και όποια νικήσει κερδίζει
τον τόπο
και τα υλικά
τις πρακτικές και τους Λόγους;
Ένα μυστήριο ακόμα
οι συνθέσεις,
οι σωστές ποσότητες
και οι ισορροπίες»
Εδώ η οντολογία προσδιορίζει την ηθική και πολιτική διάσταση της ποίησης των Κροκοδειλίων Δακρύων. Καμιά πολιτική, οικονομική και γενικώς κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι αδήριτη ανάγκη, αλλά, τουναντίον, κάθε πολιτική, οικονομική και γενικώς κοινωνική πραγματικότητα είναι ένας εξαντικειμενισμός ανθρωπίνων προθέσεων και άρα επιγέννημα της δράσης του ανθρώπου και της επικοινωνίας μεταξύ συνειδήσεων. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να καρπώνεται και να αναδομεί την πραγματικότητα. Γι’ αυτό, άλλωστε, αυτό που κρίνει τον πραγματικό πολιτικό και οικονομικό ηγέτη δεν είναι η ικανότητά του να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα, αλλά η ικανότητά του να τη διαμορφώνει.
Επίσης, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου εντάσσεται δημιουργικά μέσα στην ελληνική πνευματική παράδοση. Το ελληνικό μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης βασίζεται στην έννοια της αυτονομίας, η οποία, για πρώτη φορά εκδηλώθηκε ως πολιτικό σύστημα στην Αρχαιότητα με την Αθηναϊκή Δημοκρατία. Η αυτονομία –ατομική και κοινωνική– σημαίνει ότι η ιστορία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δημιουργίας, και όχι αποτέλεσμα αδήριτων νομοτελειών. Ο όρος ‘αυτονομία’ έχει δύο ρίζες: το ‘αυτό’ (εγώ ο ίδιος) και ‘νόμος’. Οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από αυθαίρετο ιδεαλισμό είτε από αυτάρεσκο μηδενισμό σκέπτονται στον όρο ‘αυτονομία’ μόνο τη ρίζα ‘αυτός’ και ξεχνούν τη ρίζα ‘νόμος’. Όμως ‘αυτόνομος’ είναι αυτός που δίδει στον εαυτό του νόμο. Το αυτόνομο πρόσωπο είναι μεν ‘αυτό’ –δηλαδή έχει επίγνωση της ετερότητάς του και τη βιώνει και την ασκεί– αλλά δίδει στον εαυτό του έναν νόμο βάσει της διαλεκτικής σχέσης μεταξύ αναγκαιότητας και ελευθερίας που θέτει η παρούσα ποιητική συλλογή.
Η αυτονομία λοιπόν στην οποία μας καλεί η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου είναι η αυτονομία της καλλιτεχνικής συνείδησης. Η τέχνη –όταν δεν προδίδει τον εαυτό της– δίδει μορφή στην άμορφη πρώτη ύλη. Η μόρφωση της ύλης σε καλλιτεχνικό αντικείμενο σημαίνει αφενός εξαντικειμενισμό της προθετικότητας της συνείδησης του καλλιτέχνη –και άρα ελευθερία– και συγχρόνως σημαίνει εφοδιασμό της ύλης με μια τάξη, που είναι η μορφή, ως έλλογη οργάνωση του βίου. Με άλλα λόγια, η καλλιτεχνική συνείδηση, απορρίπτοντας τόσο την έκπτωση της ελευθερίας σε ιδεαλιστική αυθαιρεσία και ιδεασμό όσο και την έκπτωση της μορφολογίας σε καταναγκασμό, αποβαίνει η αρχή η οποία συνθέτει την ελευθερία με τη μορφολογία, το παθητικό με το λογικό μέρος της ψυχής, αναδεικνύοντας έναν ολοκληρωμένο homo sapiens, ο οποίος είναι ο παραγωγός και διαθέτης του πεπρωμένου του.
Παρουσίαση Ποιητικής Συλλογής Χριστίνας Φλώρου "Κροκοδείλια Δάκρυα"
για να δείτε το βίντεο πατήστε τον παραπάνω σύνδεσμο
Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011
Παρουσίαση τoυ νέου βιβλίου- ποιητικής συλλογής της δικηγόρου και συγγραφέα Χριστίνας Φλώρου "Κροκοδείλια Δάκρυα" στις 26.11.2011


Στις 26.11.2011, στον πολυχώρο του βιβλιοπωλείου-καφέ ΕΝΑΣΤΡΟΝ, Σόλωνος 101,στις 8.00μμ θα λάβε χώρα η παρουσίαση του βιβλίου- ποιητικής συλλογής της Χριστίνας Φλώρου "Κροκοδείλια Δάκρυα" των εκδόσεων Λεξίτυπον.
Για τη συγγραφέα- ποιήτρια και το έργο της θα μιλήσουν ο ιστορικός τέχνης- συγγραφέας Λεόντιος Πετμεζάς και ο καθηγητής Διπλωματίας Δρ. Νικόλαος Λάος. Θα παίξει πιάνο η Λουίζα Φλώρου. Κιθάρα ο Νικόμαχος Μελιτζανάς. Ποιήματα θα απαγγείλουν οι Πάνος Λαμπρίδης και Αννέτα Βασιλακοπούλου.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:
"Το ποιητικό υλικό της απόλυτα εννοιακής γραφής της Χριστίνας Φλώρου είναι πολυδιάστατο, πολυσήμαντο και πολυκύμαντο και έθελξε ευχάριστα, ανοίγοντας διόδους στην αναπαραγωγή αλλά και τη διασκευή του σε θεατρικό λόγο, χωρίς να αποστασιοποιείται ο αρχικός ουσιώδης ιστός του κειμένου. Χρησιμοποίησα πιστεύω έντεχνα την ενδιαφέρουσα νεωτεριστική γραφή της, κάτι που φάνηκε ευπρόσδεκτα στο τελικό θετικό αποτέλεσμα της συνδιαλλαγής. Δηλαδή, στη γένεση του θεατρικού έργου μου, «Περιμένοντας τον…Πίντερ»."
Λεόντιος Πετμεζάς
''Η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου συνιστά μια τέχνη αφυπνίσεως, ως πρόσκληση να απελευθερωθούμε ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Εσωτερική παραγωγή και αναπαραγωγή χρόνου στη νιοστή, με εξοβελισμό του συμβατικού χώρου, αλλά χωρίς απώλεια της χωρικής συνιστώσας της ύπαρξης, η ποίηση της Χριστίνας Φλώρου μας καλεί -με έξοχη γλωσσική ικανότητα και εικαστική έμπνευση- να μη σκορπιζόμαστε στα πράγματα, ούτε να αγκιστρωνόμαστε στον εαυτό μας, αλλά να διεκδικούμε μια τέτοια απελευθέρωση που μας επιτρέπει μια δημιουργική δόμηση και αναδόμηση της πραγματικότητας από τη συνείδηση''.
Νικόλαος Λάος
Καφε-βιβλιοπωλείο ΕΝΑΣΤΡΟΝ
Σόλωνος 101
10678
Αθήνα Tηλ: 210 3828161 - 210 3828139 email:vivlio@enastron.com.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

