Ε, ΡΕ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ...
εδωπέρα τα βρίσκεις όλα, από την απόλυτη καραγκιοζιά ως τον απόλυτο κρετινισμό...Πες και'συ κάτι ρε avastahti, τι έγινε η αγανάκτησή μου αβάααασταχτηηηηη
Τρίτη 31 Μαρτίου 2009
Σάββατο 28 Μαρτίου 2009
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
ΠΡΟΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ
Σήμερα μου έστειλε το παρακάτω κείμενο ο Ίππος ο Χλωρός, που είχε καιρό να εμφανιστεί τριγύρω. Το παραθέτω όπως το έλαβα:
ΒΛΕΠΩ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΣΙΜΟΣ. ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ, ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΠΟ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ ΠΑΘΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ, Ή ΕΝ ΠΑΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΠΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ «ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ» ΚΑΙ ΝΑ «ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ». ΕΝΝΟΩ ΟΤΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΣΟΙ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΑΘΩΟΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΕΝΙΑΣ ΤΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΘΟΥΝ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ. ΟΜΩΣ, ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ»ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΦΟΥΛ, ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΑΝ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΗ ΓΗ; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ...ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΟΥΝ ΤΟΣΟ, ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ, ΚΑΘΟΤΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ. ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ...ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ, ΚΑΙ ΑΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΘΕΜΕΛΙΩΘΕΙ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΩΝ «ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΩΝ»ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΛΟΓΟ ΠΟΤΕ. ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΥΑΛΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ «ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥΣ» ΑΝΔΡΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΕ ΤΗΝ «ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ». ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ. Ε, ΤΟΤΕ, ΜΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΕΤΕ, ΠΑΙΔΙΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟ ΜΕ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΟΡΟΥΣ. ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟ. ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΘΕΛΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ. ΣΥΜΦΩΝΟΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ. ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΡΟΝΤΙΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ; ΟΠΩΣ Ο ΓΟΝΕΑΣ ΒΟΗΘΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΝΕΜΕΤΑΙ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, ΟΤΑΝ ΒΟΗΘΟΥΝ, ΒΟΗΘΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΡΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΟΥΝ. ΤΟΤΕ, ΠΑΙΔΕΣ, ΜΗ ΒΟΗΘΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΦΥΓΗ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΣ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ «ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ»;ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΗΘΙΚΟΥ ΑΠΟΤΙΜΗΤΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. ΝΑΙ, ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ, ΕΣΕΙΣ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ. ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ. ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ; ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΙΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ; ΟΧΙ. ΕΓΩ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ, ΜΕ ΚΑΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ, ΜΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ. ΕΙΜΑΙ ΑΛΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΙ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΑΝ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΝΕ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ, ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ Η ΚΑΤΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙ. ΟΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ, ΑΠΕΙΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΟΥ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΚΟΜΑ. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΣΩ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ. ΣΕ ΛΙΓΟ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΜΑΙ. ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗ ΚΑΙ «ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ», ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ.
ΒΛΕΠΩ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΣΙΜΟΣ. ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ, ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΠΟ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ ΠΑΘΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ, Ή ΕΝ ΠΑΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΠΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ «ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ» ΚΑΙ ΝΑ «ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ». ΕΝΝΟΩ ΟΤΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΣΟΙ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΑΘΩΟΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΕΝΙΑΣ ΤΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΘΟΥΝ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ. ΟΜΩΣ, ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ»ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΦΟΥΛ, ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΑΝ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΗ ΓΗ; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ...ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΟΥΝ ΤΟΣΟ, ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ, ΚΑΘΟΤΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ. ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ...ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ, ΚΑΙ ΑΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΘΕΜΕΛΙΩΘΕΙ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΩΝ «ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΩΝ»ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΛΟΓΟ ΠΟΤΕ. ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΥΑΛΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ «ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥΣ» ΑΝΔΡΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΕ ΤΗΝ «ΠΡΟΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ». ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ. Ε, ΤΟΤΕ, ΜΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΕΤΕ, ΠΑΙΔΙΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟ ΜΕ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΟΡΟΥΣ. ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟ. ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΘΕΛΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ. ΣΥΜΦΩΝΟΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ. ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΡΟΝΤΙΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ; ΟΠΩΣ Ο ΓΟΝΕΑΣ ΒΟΗΘΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΝΕΜΕΤΑΙ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, ΟΤΑΝ ΒΟΗΘΟΥΝ, ΒΟΗΘΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΡΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΟΥΝ. ΤΟΤΕ, ΠΑΙΔΕΣ, ΜΗ ΒΟΗΘΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΦΥΓΗ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΣ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ «ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ»;ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΗΘΙΚΟΥ ΑΠΟΤΙΜΗΤΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. ΝΑΙ, ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥ, ΕΣΕΙΣ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ. ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ. ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ; ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΙΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ; ΟΧΙ. ΕΓΩ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ, ΜΕ ΚΑΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ, ΜΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ. ΕΙΜΑΙ ΑΛΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΙ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΑΝ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΝΕ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ, ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ Η ΚΑΤΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙ. ΟΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ, ΑΠΕΙΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΟΥ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΚΟΜΑ. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΣΩ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ. ΣΕ ΛΙΓΟ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΜΑΙ. ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗ ΚΑΙ «ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ», ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ.
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
George Bataille, η Μητέρα μου
ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ GEORGE BATAILLE, "Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ". ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ.
ΤΟ ΓΗΡΑΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΕΠ’ ΑΠΕΙΡΟΝ. ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ, ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΕΙΩΜΟ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ. Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΗΤΕ Η ΥΒΡΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. Ο ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΪΚΟΣ ΚΑΙ ΒΥΘΙΖΟΜΑΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.
«Αποφάσισα να μη σου χαριστώ πια. Δεν αλλάξω τις επιθυμίες μου. Θα με σεβαστείς έτσι όπως είμαι: δεν θα κρυφτώ σε τίποτα μπροστά σου. Επιτέλους είμαι ευχαριστημένη να μην κρύβομαι πια μπροστά σου.»σ.41.
«Τότε δεν είχα τη συναίσθηση αυτού που αναμφίβολα υπήρξε: ένας παλιάτσος, όλος απρόσμενες χάρες και άρρωστες μανίες, μα πάντοτε θεσπέσιος, πάντοτε έτοιμος να δώσει ό,τι είχε.»σ.42.
«[...]το ήξερα, ήμουν έτοιμος να σκεφτώ πως δεν υπήρχε τίποτα που να μην είναι χαμένο, και πως ξαφνικά δοκίμαζα αυτήν την εκτός βολής νηφαλιότητα, η οποία θριάμβευε πάνω στο χείριστο, αναβλύζοντας ανέπαφη από το αποτρόπαιο.»σ.46.
«δεν θα ένιωθε πλέον σε μένα μια αρετή που να καθιστά μισητές τις αδυναμίες της και που ν’ανοίγει την άβυσσο ανάμεσα σ’εκείνη και σε μένα.»σ.47.
«έτρεμα και ήμουν δυστυχισμένος, αλλά ηδονιζόμουν να ξανοίγομαι σε όλη την αταξία του κόσμου»σ.57.
«δεν έψαχνα παρά τον τρόμο του κακού, παρά το συναίσθημα να καταστρέψω μέσα μου το θεμέλιο της ανάπαυσης»σ.78.
«για τα ψιχία μιας πιθανής λαιμαργίας, θα είχαμε χάσει την αγνότητά μας του αδύνατου»σ.100.
G.Bataille, Η Μητέρα μου, προλ.-μτφ.Αγγελική Πέτρα-Συρινιώτη, Εκδόσεις Άγρα,«Από την ταραχώδη νεότητα της γενιάς του ο συγγραφέας δεν θα κρατήσει παρά μια ηγεμονική γι’αυτόν αξία: την αξία του Κακού που συμπυκνώνει την πεμπτουσία της λογοτεχνίας. Σ’αυτή του την άποψη το κακό δεν το εννοεί ως το ηθικό αντίθετο του καλού, αλλά σαν τη μαύρη νύχτα του, αναγκαίο και εσωτερικό στην αντίθεση καλού-κακού, προκειμένου να γίνει πηγή ευχαρίστησης [...], να γίνει το μέτρο του καλού, να εμψυχώσει την αντίθεση, ώστε το φέγγος του καλού να προικίσει το κακό με τη μαύρη γοητεία του». σ.13.
2001
ΤΟ ΓΗΡΑΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΕΠ’ ΑΠΕΙΡΟΝ. ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ, ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΕΙΩΜΟ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ. Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΗΤΕ Η ΥΒΡΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. Ο ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΪΚΟΣ ΚΑΙ ΒΥΘΙΖΟΜΑΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.
«Αποφάσισα να μη σου χαριστώ πια. Δεν αλλάξω τις επιθυμίες μου. Θα με σεβαστείς έτσι όπως είμαι: δεν θα κρυφτώ σε τίποτα μπροστά σου. Επιτέλους είμαι ευχαριστημένη να μην κρύβομαι πια μπροστά σου.»σ.41.
«Τότε δεν είχα τη συναίσθηση αυτού που αναμφίβολα υπήρξε: ένας παλιάτσος, όλος απρόσμενες χάρες και άρρωστες μανίες, μα πάντοτε θεσπέσιος, πάντοτε έτοιμος να δώσει ό,τι είχε.»σ.42.
«[...]το ήξερα, ήμουν έτοιμος να σκεφτώ πως δεν υπήρχε τίποτα που να μην είναι χαμένο, και πως ξαφνικά δοκίμαζα αυτήν την εκτός βολής νηφαλιότητα, η οποία θριάμβευε πάνω στο χείριστο, αναβλύζοντας ανέπαφη από το αποτρόπαιο.»σ.46.
«δεν θα ένιωθε πλέον σε μένα μια αρετή που να καθιστά μισητές τις αδυναμίες της και που ν’ανοίγει την άβυσσο ανάμεσα σ’εκείνη και σε μένα.»σ.47.
«έτρεμα και ήμουν δυστυχισμένος, αλλά ηδονιζόμουν να ξανοίγομαι σε όλη την αταξία του κόσμου»σ.57.
«δεν έψαχνα παρά τον τρόμο του κακού, παρά το συναίσθημα να καταστρέψω μέσα μου το θεμέλιο της ανάπαυσης»σ.78.
«για τα ψιχία μιας πιθανής λαιμαργίας, θα είχαμε χάσει την αγνότητά μας του αδύνατου»σ.100.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
το ντοκυμανταιρ της ντροπής
Aς ρίξουμε μια ματιά στο παρακάτω βίντεο. Είναι ένα ντοκυμανταιρ για το πώς μεταχειριζόμαστε ως ανθρώπινο είδος τα ζώα, και δη αυτά που καταλήγουν στο πιάτο μας ή μας ντύνουν, ή μας κάνουν συντροφιά. Βλέποντάς το πραγματικά συνειδητοποίησα το πόσο αστείο και φρικώδες είναι το να καυχιόμαστε για τον πολιτισμό μας (τους κάθε είδους 'ναούς' μας) που είναι θεμελιωμένοι στη φρίκη, στον πόνο, στην αιματοχυσία και την αναλγησία. Καιρός να καθαρίσουμε τα κελάρια μας, συνάνθρωποι. Ρίξτε μια ματιά....
http://video.google.com/videoplay?docid=-5165231031895551470
http://video.google.com/videoplay?docid=-5165231031895551470
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2008
Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το παρακάτω απόσπασμα και το αναρτώ:
«πίσω από τη θεραπευτική με μέσο την κίνηση, που χρησιμοποιείται είτε χάρη στις μετατροπές που προκαλεί στην μελαγχολία είτε χάρη στην κανονικότητα που επιβάλλει στη μανία, κρύβεται η ιδέα μιας κηδεμόνευσης του αλλοτριωμένου πνεύματος από τον κόσμο-πρόκειται για μια «καθυπόταξη» και συνάμα για έναν προσηλυτισμό: η κίνηση επιβάλλει το ρυθμό της αλλά, παράλληλα, με την ποικιλία ή τον νεωτεριστικό χαρακτήρα της, προκαλεί συνεχώς το πνεύμα να βγει από τον εαυτό του και να επιστρέψει στον κόσμο. […]. Ηθικό θέμα: επιστροφή στον κόσμο, παραδοχή της σοφίας του, καινούργια ένταξη του ανθρώπου στη γενική τάξη πραγμάτων κι έτσι λησμονιά της τρέλας, που αποτελεί τη φάση της καθαρής υποκειμενικότητας.[…]. Η τρέλα, πλάνη και παράπτωμα, σημαίνει ανηθικότητα και συνάμα μοναξιά- είναι αποτραβηγμένη από τον κόσμο και την αλήθεια, κι ακριβώς γι’ αυτό είναι φυλακισμένη στο κακό…»
Μ.Φουκώ, Η Ιστορία της Τρέλας, Ηριδανός, σ.176.
τρέλα και ελευθερία από τον καταναγκασμό του κόσμου και της κοινωνίας. τρέλα ως το όριο του πολιτισμού, το ακραίο σημείο, το φαντασιακό όριο πέρα από το οποίο τελειώνει η κανονικότητα και το εντός. το σημείο όπου χαράσσονται τα σύνορα του επιτρεπτού και όπου ανυψώνονται τα τείχη που θα κλείσουν έξω τους 'ασεβείς και απροσάρμοστους'.
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Λίγες σκέψεις που έκανα τελευταία και θέλω να τις μοιραστώ:
Σκεφτομαι τι πάει να πει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ότι περισσότερο φοβάσαι.
και μάλιστα όχι μόνο εσύ. Με ό,τι ο άνθρωπος φοβήθηκε την πρώτη μέραμετά που έπαψε να είναι ζώο και να τον καθοδηγεί το ένστικτο τι δηλαδή σημαίνει να έρχεται κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με την ανάγκη και την έλλειψη μέσων για την ικανοποίησή της ή έστω πρόσωπο με πρόσωπο με την απειλή αυτής.
Να θωρεί με μάτια μισάνοιχτα σαν μην πιστεύοντας ακόμη την στην αρχή-αρχή του δρόμου προδοσία αυτού που όχι μόνο είχε την βλακεία να θεωρεί αναγκαία δικό του, παρά πρέπει να σας πω πως δεν διέθετε και λόγω ευαισθησίας, ηλικίας , άγνοιας και κακής κατασκευής μηχανισμών αυτοστήριξης (ξέρετε, υπάρχουν κάτι -βιολογίες να τις πω; Άσε, μη ρωτάω, θα φάω ξύλο από αριστερούς και άλλους προοδευτικούς ότι είμαι του βιολογικού ντετερμινισμού, του επάρατου νέο-θετικισμού με γενετικά μουστάκια και γενικώς θα φάω επιστημονικοφιλοσοφική παντοφλιά .Ψυχολογίες να τις πω; Κι άμα φάω ξύλο από όσους είναι της κοινωνιολογικής σχολής και δεν πιστεύουν στις ψυχολογικές καταβολές alone,αλλά μονάχα στις περιβαλλοντικές επιδράσεις τις οποίες δεν θα τονίσω κατάλληλα και μπλα μπλα μπλα, καθότι είμαι άτομο του νεοφιλελευθερικού γουρουνισμού-ατομισμού και μπλα μπλα μπλα [τουλάχιστον αυτοί δε ρίχνουν παντόφλες, είναι ξενέρωτοι μια ζωή και το μόνο που μπορούν να σου κάνουν είναι το νευρικό σύστημα πατέ χήνας –εκείνο το αηδιαστικό λιωμένο πράμα-ωχ, να τώρα θα μου την πέσουν και οι γκουρμεδιάρηδες ως σε αστοιχείωτο ον που δεν γνωρίζει τι του γίνεται και τι ποιεί η αριστερά και η δεξιά.
Ουυπς, ξέφυγα, το παίρνω αλλιώς και ήδη έχω ανοίξει μια παρένθεση και μια αγκύλη και βαριέμαι να θυμηθώ από πού ξεκίνησα γιατί μου κάνει τρελό κέφι να γράφω σαν τον Τζέημς Τζόυς, μια για το θεό και μια για τα νεφρά ωχ, εξασφάλισα εξάσφαιρη σφαλιάρα και από τους διανοουμενοκουλτουριάρηδες μπόζο με τα φουντωτά μαλλιά, τις άσχημες γκόμενες με τα ταγάρια και γενικότερα το σύμπαν του μετανεωτερικού, του μεταμοντερνικού, του λογοτεχνικού και πάει λέγοντας. Κλείνω στα γρήγορα παρένθεση και πάω να δω τι γίνεται, τι τελοσπάντων ξεκίνησα να λέω πριν εξασφαλίσω παντοφλομπλαμπλαδοσφαλιαροπόλεμο στην κούτρα μου. Α, ναι, ξεκίνησα να λέω για το τι γίνεται με εκείνα τα παιδιά με τη θεμελιώδη δυσανεξία. Που δεν ανέχονται τίποτε. Και ειδικότερα, τα παχιά λόγια, τις εξορθολογικοποιήσεις του συμβιβασμού, φυσικά τον συμβιβασμό καθεαυτό, τη γαμημένη καθημερινότητα, τη διεκπεραίωση έργων που συνίστανται στο να τρέχεις τις επιλογές άλλων που στηρίζονται στην καταναγκαστική κατάπειση και άλλα τέτοια επιστημονικά. Και πάνω από όλα που δεν ανέχονται ούτε τις προηγούμενες γενιές ούτε και τις επόμενες. Το γαμημένο ξενέρωμα. Το χρόνο που περνάει από πάνω τους και τους αφήνει όλο και πιο disillusioned. Που μεγαλώνουν και τους έρχεται να ουρλιάζουν «ΈΛΕΟΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ». Και αντί για αυτό ευχαριστούν τους δυνάστες τους και καταπίνουν το θυμό τους. Και προσδοκούν ένα μέλλον που δεν έρχεται ποτέ, για χρόνια και χρόνια. Γιατί αυτό που επιθυμούν δεν γίνεται ομαδικά, δεν γίνεται συλλογικά, δεν συμπεριλαμβάνει την αμοιβαία ή μονόδρομη εκμετάλλευση που αποτελούν το εννοιολογικό περιεχόμενο της περίφημης φράσης «ανθρώπινες σχέσεις». Αυτό που προσδοκούν είναι αυθεντικά βιώματα και το μόνο που καθημερινά και για έτη πολλά πρέπει να ανέχονται είναι η συνεχής απόκρυψη της επιθυμίας και του συναισθήματος, των σκέψεων και των ιδεών προς χάριν μιας ειρήνης του τρόμου και μιας ισορροπίας του τρόμου.
Λοιπόν, αυτά. Δεν πειράζει που τα μισά τα έγραψα ως DA FLEUR και στη μέση επενέβην ο Ιππος ο Χλωρός, ξέρετε, το πνεύμα που συχνά πυκνά αντικαθιστά την DA FLEURικότητα έτσι? Εσείς θα βρείτε το δρόμο και το χαμένο νόημα, το οποίο είναι ούτος ή άλλως προαιρετικό και αυθαίρετο (the arbitrary nature of meaning, καταπληκτικό σιντάκι που εμένα ως άσχετο άτομο με τις κατηγοριοποιήσεις της σύγχρονης μουσικής, μου φαίνεται ότι "εγγράφεται στο ίδιο μεγάλο και βαθύ ρεύμα που εντάσσεται το κίνημα του νταντασμού", πω, πω, μια φράση με την οποία ο Ιππος αποδεικνύει τη βαθιά κουλτούρα του ή κοροιδεύει τη DA FLEUR, δεν έχω καταλάβει. Σας αφήνω τώρα, πάω στον ψυχαναλυτή μου...
Σκεφτομαι τι πάει να πει να έρχεσαι αντιμέτωπος με ότι περισσότερο φοβάσαι.
και μάλιστα όχι μόνο εσύ. Με ό,τι ο άνθρωπος φοβήθηκε την πρώτη μέραμετά που έπαψε να είναι ζώο και να τον καθοδηγεί το ένστικτο τι δηλαδή σημαίνει να έρχεται κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με την ανάγκη και την έλλειψη μέσων για την ικανοποίησή της ή έστω πρόσωπο με πρόσωπο με την απειλή αυτής.
Να θωρεί με μάτια μισάνοιχτα σαν μην πιστεύοντας ακόμη την στην αρχή-αρχή του δρόμου προδοσία αυτού που όχι μόνο είχε την βλακεία να θεωρεί αναγκαία δικό του, παρά πρέπει να σας πω πως δεν διέθετε και λόγω ευαισθησίας, ηλικίας , άγνοιας και κακής κατασκευής μηχανισμών αυτοστήριξης (ξέρετε, υπάρχουν κάτι -βιολογίες να τις πω; Άσε, μη ρωτάω, θα φάω ξύλο από αριστερούς και άλλους προοδευτικούς ότι είμαι του βιολογικού ντετερμινισμού, του επάρατου νέο-θετικισμού με γενετικά μουστάκια και γενικώς θα φάω επιστημονικοφιλοσοφική παντοφλιά .Ψυχολογίες να τις πω; Κι άμα φάω ξύλο από όσους είναι της κοινωνιολογικής σχολής και δεν πιστεύουν στις ψυχολογικές καταβολές alone,αλλά μονάχα στις περιβαλλοντικές επιδράσεις τις οποίες δεν θα τονίσω κατάλληλα και μπλα μπλα μπλα, καθότι είμαι άτομο του νεοφιλελευθερικού γουρουνισμού-ατομισμού και μπλα μπλα μπλα [τουλάχιστον αυτοί δε ρίχνουν παντόφλες, είναι ξενέρωτοι μια ζωή και το μόνο που μπορούν να σου κάνουν είναι το νευρικό σύστημα πατέ χήνας –εκείνο το αηδιαστικό λιωμένο πράμα-ωχ, να τώρα θα μου την πέσουν και οι γκουρμεδιάρηδες ως σε αστοιχείωτο ον που δεν γνωρίζει τι του γίνεται και τι ποιεί η αριστερά και η δεξιά.
Ουυπς, ξέφυγα, το παίρνω αλλιώς και ήδη έχω ανοίξει μια παρένθεση και μια αγκύλη και βαριέμαι να θυμηθώ από πού ξεκίνησα γιατί μου κάνει τρελό κέφι να γράφω σαν τον Τζέημς Τζόυς, μια για το θεό και μια για τα νεφρά ωχ, εξασφάλισα εξάσφαιρη σφαλιάρα και από τους διανοουμενοκουλτουριάρηδες μπόζο με τα φουντωτά μαλλιά, τις άσχημες γκόμενες με τα ταγάρια και γενικότερα το σύμπαν του μετανεωτερικού, του μεταμοντερνικού, του λογοτεχνικού και πάει λέγοντας. Κλείνω στα γρήγορα παρένθεση και πάω να δω τι γίνεται, τι τελοσπάντων ξεκίνησα να λέω πριν εξασφαλίσω παντοφλομπλαμπλαδοσφαλιαροπόλεμο στην κούτρα μου. Α, ναι, ξεκίνησα να λέω για το τι γίνεται με εκείνα τα παιδιά με τη θεμελιώδη δυσανεξία. Που δεν ανέχονται τίποτε. Και ειδικότερα, τα παχιά λόγια, τις εξορθολογικοποιήσεις του συμβιβασμού, φυσικά τον συμβιβασμό καθεαυτό, τη γαμημένη καθημερινότητα, τη διεκπεραίωση έργων που συνίστανται στο να τρέχεις τις επιλογές άλλων που στηρίζονται στην καταναγκαστική κατάπειση και άλλα τέτοια επιστημονικά. Και πάνω από όλα που δεν ανέχονται ούτε τις προηγούμενες γενιές ούτε και τις επόμενες. Το γαμημένο ξενέρωμα. Το χρόνο που περνάει από πάνω τους και τους αφήνει όλο και πιο disillusioned. Που μεγαλώνουν και τους έρχεται να ουρλιάζουν «ΈΛΕΟΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ». Και αντί για αυτό ευχαριστούν τους δυνάστες τους και καταπίνουν το θυμό τους. Και προσδοκούν ένα μέλλον που δεν έρχεται ποτέ, για χρόνια και χρόνια. Γιατί αυτό που επιθυμούν δεν γίνεται ομαδικά, δεν γίνεται συλλογικά, δεν συμπεριλαμβάνει την αμοιβαία ή μονόδρομη εκμετάλλευση που αποτελούν το εννοιολογικό περιεχόμενο της περίφημης φράσης «ανθρώπινες σχέσεις». Αυτό που προσδοκούν είναι αυθεντικά βιώματα και το μόνο που καθημερινά και για έτη πολλά πρέπει να ανέχονται είναι η συνεχής απόκρυψη της επιθυμίας και του συναισθήματος, των σκέψεων και των ιδεών προς χάριν μιας ειρήνης του τρόμου και μιας ισορροπίας του τρόμου.
Λοιπόν, αυτά. Δεν πειράζει που τα μισά τα έγραψα ως DA FLEUR και στη μέση επενέβην ο Ιππος ο Χλωρός, ξέρετε, το πνεύμα που συχνά πυκνά αντικαθιστά την DA FLEURικότητα έτσι? Εσείς θα βρείτε το δρόμο και το χαμένο νόημα, το οποίο είναι ούτος ή άλλως προαιρετικό και αυθαίρετο (the arbitrary nature of meaning, καταπληκτικό σιντάκι που εμένα ως άσχετο άτομο με τις κατηγοριοποιήσεις της σύγχρονης μουσικής, μου φαίνεται ότι "εγγράφεται στο ίδιο μεγάλο και βαθύ ρεύμα που εντάσσεται το κίνημα του νταντασμού", πω, πω, μια φράση με την οποία ο Ιππος αποδεικνύει τη βαθιά κουλτούρα του ή κοροιδεύει τη DA FLEUR, δεν έχω καταλάβει. Σας αφήνω τώρα, πάω στον ψυχαναλυτή μου...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)